CatalanHungarianFrenchGreek
 
 
 
Βαδίζοντας μαζί με τους νέους
 

aimm 21 1

Νιώθουμε χαρά για τα γεγονότα και για τις συναντήσεις που σημάδεψαν τη ζωή μας. Κάποιοι τόποι ή ομάδες ανθρώπων μάς βοήθησαν να ενισχύσουμε την πίστη μας: το Taizé, η Notre Dame de l’Hermitage, οι πρόσκοποι, η συνάντηση σε μια «mariapolis» …. Κάποια πρόσωπα μας κάλεσαν: ο Jean Vanier, ο Αδελφός Roger Schutz από το Taizé, κάποιοι γονείς, ο εφημέριος της ενορίας. … Η ανακάλυψη του Λόγου του Θεού υπήρξε ένα ερέθισμα. Έτσι, σήμερα, διατηρούμε την αισιοδοξία στην καθημερινή μας ζωή, για να είμαστε «αδελφοί για τους άλλους».

Τα κείμενα προβληματισμού μάς προέτρεψαν να «βαδίζουμε μαζί με τους νέους» στρέφοντας όλοι μαζί το βλέμμα μας προς τον Χριστό που μας καλεί στη ζωή. Γι’ αυτό έχουμε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να επιμορφωθούμε, για να μπορούμε να πορευόμαστε μαζί τους, ότι οφείλουμε να συνεργαζόμαστε με άλλους ανθρώπους και ότι οδηγός μας είναι η Παναγία μας ως η πρώτη μαθήτρια του Χριστού.

aimm 21 2

Οι συγκεκριμένες δράσεις που μας καλούν να αναλάβουμε στην Ελλάδα είναι οι εξής :

Να πλησιάσουμε και να στηρίξουμε καθολικούς εφήβους και νέους.

Να συγκροτήσουμε μια κοινότητα ζωής, Αδελφοί και Λαϊκοί από κοινού, στο Κέντρο «Καρδιά χωρίς Σύνορα», πέρα από μια καλή πράξη προσφοράς.

Να μην κάνουμε τίποτε μόνοι ! «Να δουλέψουμε μαζί» μέσα στην Καθολική Εκκλησία, που αποτελεί μειονότητα. Όπως έγραφε ο Αδελφός Alois από το Taizé στην εφημερίδα La Croix (στις 8 Φεβρουαρίου 2014), «Δεν πρέπει να κάνουμε τίποτε χωρίς τους άλλους … αλλά μαζί με τους άλλους».

Να καταλάβουμε το πραγματικό νόημα της λέξης «συνοδεία» και - μέσω αυτού – τον τρόπο δουλειάς μας στο πλευρό των νέων και σε συνεργασία με τους Λαϊκούς.

Για την Κοινότητα  Aδ. GérardCuinet

 

 

 
Η καλύτερη παρουσία είναι να μιλάς με την καρδιά
 

aimm 20

«Πραγματικά, ανατρίχιασα ….» είναι τα λόγια που άκουσα σε μια συγκέντρωση γονέων, όταν ένα μέλος της Ομάδας παρουσίαζε την ποιμαντική δράση του σχολείου. Ως νέα Διευθύντρια, ένιωσα χαρά μέσα μου και κάτι άλλο ακόμα που δεν μπορώ να εξηγήσω. Είμαι όμως πεπεισμένη ότι θα πάμε πιο μακριά από τις λέξεις και ότι το να μιλάμε με την καρδιά είναι η καλύτερη παρουσία, ο καλύτερος τρόπος να μοιραζόμαστε το Μαριανό χάρισμα με όλους όσοι είναι το σχολείο και αποτελούν την οικογένειά μας. Διότι πίστευα ανέκαθεν ότι η πνευματικότητά μας είναι παρούσα στις πράξεις μας, στην καρδιά μας, στα λόγια μας και ότι πηγαίνει ακόμα πιο μακριά. Είναι η φλόγα που απλώνεται ανάμεσά μας και που αποκαλύπτεται στις πράξεις και στα λόγια των νέων που αναζητούν νόημα στη ζωή τους. Βαδίζουμε πια στο σωστό δρόμο, σε αυτόν που ξεκίνησε ο Άγιος Μαρκελλίνος, αλλά είναι φανερό ότι, όπως εκείνος, δεν μπορούμε να μιλάμε παρά μόνο βασιζόμενοι στην παρουσία και ότι τώρα, σε πολλά μέρη του κόσμου, ανοίγεται ένας καινούργιος δρόμος, φωτισμένος από τις φλόγες που μας ενώνουν περισσότερο από ποτέ, Αδελφούς, Λαϊκούς, εκπαιδευτές … και που ξυπνούν μέσα μας αυτή την πνευματικότητα και αυτή τη δέσμευση με τους άλλους και με τον εαυτό μας.

Montserrat Torices, Διευθύντρια - Maristes Champagnat (Badalona)

 

 
Αυτό που μας αρέσει εδώ είναι το οικογενειακό περιβάλλον
 

aimm 19

Καθώς ανακοίνωνα σε κάποιον ότι δεν θα μπορούσαμε να τον φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας σε μια προσεχή του επίσκεψη λόγω έλλειψης χώρου, συγχρόνως του υποδείκνυα και άλλα μέρη στα οποία θα μπορούσε να απευθυνθεί. Αυτός όμως μου απάντησε: «Πράγματι, αυτά τα σπίτια είναι από πλευράς υποδομής καλύτερα εξοπλισμένα από το δικό σας και τα δωμάτια είναι πιο άνετα, αλλά αυτό που μας αρέσει εδώ είναι το οικογενειακό περιβάλλον. Οι Αδελφοί παίρνουν το πρόγευμα μαζί μας και συνομιλούμε μαζί τους. Στη συνέχεια, ο καθένας βάζει μόνος του τα πιάτο και τα μαχαιροπήρουνα στο πλυντήριο στην κουζίνα …». Η απλότητα, το οικογενειακό πνεύμα, που τόσο άρεσε στον Άγιο Μαρκελλίνο, αντανακλάται στον τρόπο που υποδεχόμαστε τους ανθρώπους.

Φιλοξενούμε δέκα φοιτητές, από τους οποίους οι περισσότεροι είναι ξένοι που συνδέονται ή δεν συνδέονται με τους Μαριανούς Αδελφούς. Το να ζει ένας νέος μακριά από την οικογένειά του είναι ασφαλώς ένας επώδυνος χωρισμός. Έχουμε ακούσει πολλές φορές τη φράση: «Η Εστία των Μαριανών είναι η δεύτερη οικογένειά μου». Η οικογένεια είναι ο χώρος όπου μοιραζόμαστε τις ανησυχίες μας, είναι ο χώρος των απλών συναντήσεων, είναι ο χώρος όπου βοηθάμε ο ένας τον άλλον, όπου περνάμε μαζί ευχάριστες στιγμές. Πιστεύω ότι ο Μαρκελλίνος Chamapagnat θα ένιωθε ευτυχισμένος να βλέπει ότι οι Αδελφοί του αναζητούν τα καλύτερα μέσα για να πραγματοποιήσουν αυτόν τον ιδανικό στόχο: να προσφέρουν ένα οικογενειακό περιβάλλον σε νέους που βρίσκονται μακριά από το σπίτι τους.

Αδ. Paul Bissardon

 

 
Είμαστε Μαριανοί εκπαιδευτικοί
 

aimm 18

«Επιτελείτε χρέος αγγέλου φύλακα στα παιδιά που σας έχουν εμπιστευτεί»

Μαρκελλίνος Σαμπανιά

Ο Μαρκελλίνος γίνεται δάσκαλος και συνοδηπόρος των νεαρών του μαθητών οι οποίοι είναι άνθρωποι ακαλλιέργητοι και αναλφάβητοι. Γι’αυτούς τους μαθητές δημιούργησε την παιδαγωγική της εγκαρδιότητας και της φιλευσπλαχνίας, την παιδαγωγική που στηρίζεται στην παρουσία του Θεού και στην αγάπη του Ιησού και της Παναγίας. Δημιούργησε την παιδαγωγική της αγάπης του καλού και της δύναμης της προσευχής.

Το παράδειγμά του αποτελεί έμπνευση για όλους εμάς τους Μαριανούς εκπαιδευτικούς. Είμαστε δάσκαλοι. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε ερευνητές, δημιουργοί, οδηγοί, εμψυχωτές. Πρέπει να ζούμε κοντά στα παιδιά δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη, έχοντας υπομονή, δίνοντάς τους το καλό παράδειγμα, πλησιάζοντας όλα τα παιδιά, αλλά και το καθένα χωριστά, προπαντός το δύσκολο, το αδύναμο, το πιο παραμελημένο, αυτό με το οποίο δεν έχει ασχοληθεί κανένας άλλος.

Βασικά στοιχεία της Μαριανής παιδαγωγικής είναι το παράδειγμά μας και η διαρκής παρουσία μας. Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, λίγο πιο μακριά για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε καλύτερα τις σημερινές επιτακτικές ανάγκες των νέων. Ας προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε τον δυναμισμό και τη δημιουργικότητά τους, ώστε να αναλάβουν συγκεκριμένες ενέργειες.

Θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε πυξίδα των νέων για να μη χάσουν τον προσανατολισμό τους. Μόνο μέσω της χριστιανικής διαπαιδαγώγησης θα αποκτήσουν πάθος για μάθηση και ενδιαφέρον για τη ζωή. Μόνο τότε θα μπορέσουν να συμμετάσχουν στην ανοικοδόμηση μιας κοινωνίας πιο δίκαιης που έχει ως επίκεντρο την ανθρώπινη ύπαρξη και όχι το κέρδος και τα υλικά αγαθά.

Ας κρατάμε πάντα ως φυλαχτό στην καρδιά μας και ως φάρο στην πορεία μας τις τρεις βιολέτες: την ταπεινοφροσύνη, την απλότητα, την μετριοφροσύνη. Ας αντλούμε δύναμη από την Παναγία και ας ακολουθούμε το παράδειγμά Της για να μπορέσουμε να μεταδώσουμε όλο το μεγαλείο της ύπαρξής Της.

Μακάρι η Μητέρα του Θεανθρώπου και ο Μαρκελλίνος Σαμπανιά να δώσουν σε όλους μας δύναμη, να φωτίσουν τις καρδιές μας και να αποτελέσουν εγγύηση για την αποστολή μας κοντά στους νέους.

Ο δρόμος είναι μπροστά μας. Ας τον περπατήσουμε.

Αναστασία Ρήγα

ΛΕΌΝΤΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

 

 
"Evangelitzadors entre els joves" El que jo espero !
 
There are no translations available.

20121026174727 00001Com tot educador marista, jo visc en un món que està cada vegada més deshumanitzat, que es torna més i més agressiu, que s’empobreix espiritualment i materialment, visc en un món competitiu que destrueix la dignitat de la persona "feta a imatge del seu Creador ".

Esdevé urgent que adoptem una actitud ètica, fent de contra-pes espiritual , si volem millorar el món en què vivim, tant per a nosaltres mateixos com per als infants, que són el nostre futur.

En aquest món tots tenim el nostre lloc i el nostre paper a exercir. Tots hem d'estar atents als que ens envolten, tenir els ulls oberts per veure les seves necessitats.

El nostre Fundador ens ha mostrat el camí: "Si Déu i Maria estan amb nosaltres, res hem de témer . "

Davant aquest futur incert, especialment els joves es poden sentir envaïts pel pessimisme, de vegades per l'odi i esdevenir cada vegada més agressius.

Les depressions morals i psicològics podem trobar el terreny abonat. Ens correspon llavors a nosaltres, maristes de Champagnat, de sortir al seu encontre, allà on són, donar-los la mà i acompanyar-los pels "nous camins".

Que aquells que participen a l’Assemblea Internacional, ens ajuden a descobrir nous camins, essent fidels a la " visió apostòlica i missionera de Champagnat ».

Nairobi ha de ser un nou punt de partida de la missió educativa marista.

Aquesta és l'única manera de ser " evangelitzadors entre els infants i joves d’avui en dia . "

 

Armandos Vitalis, Patissia - Atenes

 
Η στήριξη είναι ένα στοιχείο που μας κάνει να διαφέρουμε
 

AIMM A 01

Η λέξη «Κοινότητα» γεννάει μέσα μας πολλές σκέψεις και συναισθήματα. Ζούμε μαζί και περνάμε πολλές ώρες στο Κέντρο …. περισσότερες ίσως από όσες με την οικογένειά μας και μοιραζόμαστε την ίδια περιπέτεια … Οι μικρές κινήσεις είναι σημαντικές στην κοινοτική ζωή: να εμψυχώνεις, να υποδέχεσαι, να συνοδεύεις, να διευκολύνεις τα πράγματα … απλές αξίες που πρέπει να υπάρχουν στην καθημερινή ζωή.

Η Κοινότητά μας πρέπει να αποτελεί σημείο αναφοράς, χώρο όπου βρίσκει κανείς στήριγμα, ανακούφιση … Η στήριξη είναι ένα στοιχείο που μας κάνει να διαφέρουμε από άλλες εκπαιδευτικές κοινότητες. Είναι ένα στοιχείο που μας χαρακτηρίζει και μας δίνει δύναμη. Τα λόγια του Αγίου Μαρκελλίνου, όταν διαβάζονται στο επίπεδο της ομάδας των εκπαιδευτικών, μας εμπνέουν: πρέπει να ζούμε και όχι μόνο να κάνουμε κήρυγμα, να αναγνωρίζουμε την ομορφιά και την καλοσύνη των άλλων και να εκτιμάμε όλους τους ανθρώπους ως σημαντικούς παράγοντες που μπορούν να προσφέρουν, να γοητευόμαστε από το πρότυπο της Παρθένου Μαρίας και να προσπαθούμε να κάνουμε το σχολείο ένα χώρο, όπου όλοι νιώθουν ότι δίνονται ευκαιρίες για ανέλιξη.

Η πνευματικότητα και το Μαριανό χάρισμα είναι μερικές φορές δύσκολο να ορισθούν, αλλά έχουμε την εντύπωση ότι εκεί, στο σχολείο και μαζί με την εκπαιδευτική μας κοινότητα, ζούμε αληθινά την πνευματικότητα και τη θρησκευτική εμπειρία. Είναι πιο εύκολο να τις μεταδώσουμε «ζώντας μαζί» και με την συνεχή παρουσία μας. Έχουμε την ευκαιρία να μοιραζόμαστε συχνά στιγμές αρμονικής συμβίωσης με τους Μαριανούς Αδελφούς στο Sants και στο Les Corts, που μας υποδέχονται για κοινή προσευχή και γεύμα μέσα σε αδελφικό κλίμα. Υπάρχουν επίσης οι ημερίδες επιμόρφωσης και οι πολύ εποικοδομητικές συναντήσεις στο Alcalá, Madrid, Valladolid, lHermitage …., στις οποίες έλαβαν μέρος τα μέλη του Συμβουλίου Διεύθυνσης και μοιραστήκαμε εμπειρίες και στιγμές κοινοτικής ζωής.

Ο Θεός αποκαλύπτεται μέσα από τους συναδέλφους, του Αδελφούς, τους μαθητές, τις οικογένειες και την Κοινότητα.

Μαριανοί Sants-LesCorts, Συμβούλιο Διεύθυνσης

 

 
Πιο κοντά στον Ουρανό
 

aimm 16

 

Είμαι Μαριανός Αδελφός εδώ και 27 χρόνια … Δεν έχω ποτέ μετανιώσει γι’ αυτό ούτε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό η ιδέα ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο από το να βρίσκομαι με τα παιδιά και τους νέους και να βοηθάω αυτούς που με έχουν περισσότερο ανάγκη ∙ κάνοντας μάθημα στην τάξη ή κατήχηση, συμμετέχοντας σε αθλήματα και σε ορειβασία, πλησιάζοντας τους πιο παραμελημένους, μέσα από γιορτές και προσευχές … Με αυτούς τους τρόπους απόλαυσα αυτό το «πρώτο μέρος» της ζωής μου ως Μαριανός Αδελφός.  Και τώρα νιώθω ότι μόλις άρχισε το δεύτερο μέρος της ζωής μου, στην άλλη άκρη του κόσμου.

 

Στην Καταλονία ήμουν ήδη ιεραπόστολος. Όποιος διαβάζει το κείμενό μου, αν είναι Χριστιανός και μάλιστα πραγματικός Χριστιανός, είτε είναι 18 είτε 81 ετών, πρέπει να συνεργάζεται στο πλαίσιο της Αποστολής, όπου κι αν βρίσκεται. Χώρος της αποστολής μου ήταν η Κοινότητα και η Μαριανή Οικογένεια στη Lleida, στη Mataró, στη Badalona...

 

Εκεί, στην αίθουσα διδασκαλίας και στην κατήχηση, στις συναντήσεις και στις πνευματικές ασκήσεις, στο σχολείο και στο δρόμο, προσπαθούσα πάντα να μεταδώσω στα παιδιά και στους νέους το σημαντικό μήνυμα που όλοι μας φέρουμε ως άνθρωποι: η γη μπορεί να γίνει και εμείς οφείλουμε να την κάνουμε έναν εξαίσιο τόπο, οι άνθρωποι είναι καλοί και η ζωή είναι ωραία, η δικαιοσύνη και η ειρήνη για όλους είναι χίλιες φορές πιο σημαντική από τα πλούσια γεύματα και την καλοπέρασή μας στο Δυτικό Κόσμο … Και μιλούσα – μέχρι να γίνω κουραστικός – για τον Τρίτο Κόσμο, για τους ανθρώπους που υποφέρουν, για την ευθύνη μας σε ό, τι συμβαίνει πάνω στη γη …

 

Ήταν ήδη αρκετό να μιλάω και να κάνω κάποια μικρά πράγματα. Τώρα, είχα να κάνω ένα πιο μεγάλο βήμα, συγκεκριμένα 10.000 χιλιόμετρα γεωγραφικής απόστασης - που είναι στην ουσία πολύ περισσότερα για όποιον εξετάζει την ψυχολογία, τον πολιτισμό, την οικογένεια – και ήλθα στην Ταϊλάνδη με το σακίδιό μου στην πλάτη. Δεν ξέρω για πόσο καιρό αλλά για όσο πιο πολύ μπορώ. Όσο για το τροπικό κλίμα, την περίεργη τροφή, τις περιορισμένες ανέσεις, την ακατανόητη προς το παρόν γλώσσα, το πολιτιστικό χάσμα, όλα αυτά είχαν πολύ μικρή σημασία σ’ αυτούς τους πρώτους μήνες και ελπίζω ότι θα είναι έτσι και στο μέλλον. Πράγματι, το σημαντικό για μένα είναι οι άνθρωποι, τα παιδιά, ιδιαίτερα τα φτωχά. Δεν μπορώ εξαρχής να τους μιλήσω για τον Ιησού Χριστό ή να εργασθώ για την επέκταση της Εκκλησίας. Πρώτα –πρώτα, πρέπει να εργασθώ στη Βασιλεία του Θεού, που είναι δικαιοσύνη, ειρήνη, παγκόσμια αδελφοσύνη, χαρά, φύση, γιορτή … Μετά θα έλθουν όλα τα άλλα.

 

Οι Μαριανοί της αποστολής «Προς τα Έθνη», Αδελφοί και Λαϊκοί, πηγαίνουμε εκεί όπου κανείς δεν θέλει να πάει σ’ αυτές τις χώρες. Μπορεί να φαίνεται αλαζονικό αλλά όμως είναι έτσι: οι Μαριανοί Αδελφοί παρουσιάζονται στους Επισκόπους της κάθε χώρας, όποια κι είναι, και προσφέρονται να πάνε εκεί όπου κανείς δεν θέλει να πάει. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί από αυτούς βρίσκονται μακριά από ασφαλτοστρωμένους δρόμους, από συσκευές κλιματισμού ή σύνδεση στο Διαδίκτυο και ότι είναι πιθανό να περάσει ένας ελέφαντας κοντά στο σπίτι … αλλά βρίσκονται πιο κοντά στον Ουρανό!!

 

F. Andrés Barrera

 

 
Στο σπίτι μας, είμαστε Μαριανοί
 

aimm 15

Όταν πρέπει να εξηγήσω τη σχέση μου με τους Μαριανούς Αδελφούς, η ιστορία ανάγεται βαθιά στο παρελθόν. Νομίζω ότι τους γνωρίζω ανέκαθεν. Όχι, δεν υπερβάλλω. Όταν ήμουν ενός έτους, ο μεγάλος μου αδελφός φοιτούσε ήδη στο σχολείο των Μαριανών, στην Τζιρόνα. Και αυτό, όπως το είχα καταλάβει, ήταν σημαντικό. Τα επόμενα χρόνια, φοίτησαν εκεί ο δεύτερος αδελφός μου και η αδελφή μου και, πριν ακόμη πάω κι εγώ ο ίδιος, ο μεγαλύτερός μου αδελφός, ο Παύλος, βρισκόταν ήδη ως δόκιμος στο Avellanes. Κι αυτό ήταν ακόμη πιο σημαντικό! Και , όταν ήμουν μαθητής, έδωσε τους μοναχικούς όρκους. Έτσι, όπως βλέπετε, οι Μαριανοί Αδελφοί αποτελούσαν μέλη της οικογένειάς μου. Πηγαίνοντας σε αυτούς, ήταν σαν να πηγαίνει κανείς σε μια θεία που τον αγαπάει πολύ ή στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, που κι αυτοί μορφώνουν με τον τρόπο τους.

Όλη την πνευματική μου μόρφωση την έλαβα από εκείνους (χωρίς να ξεχνώ τις κατηχήτριες και την ενορία). Και είμαι περήφανος για το ανοικτό και το οικουμενικό τους πνεύμα. Έχω μια φίλη που μου λέει συνεχώς πως είμαι Kumbaià. Και σκέφτομαι πως αυτό είναι τιμή για μένα. Οι Μαριανοί Αδελφοί μού έμαθαν να ζω την πίστη μου με χαρά και – κυρίως - χωρίς υποκρισία.

Και όταν αργότερα έγινα μητέρα και δασκάλα στο σχολείο μου, δεν χρειάσθηκε να κάνω προσπάθεια για να δώσω αυτό που μου είχαν χαρίσει απλόχερα οι Αδελφοί: την αγάπη για τα παιδιά και τους νέους.

Το σχολείο και το περιβάλλον του φρόντισαν να δουν να ωριμάζει η πίστη μου, για να μπορώ να την μοιράζομαι. Πήρα μέρος σε μαθήματα επιμόρφωσης, σε συναντήσεις με θέμα το Μαριανό Χάρισμα, σε Σαββατοκύριακα στο Avellanes …. και, εδώ και δύο χρόνια, στην Ομάδα Μαριανής Ζωής που έχουμε στο σχολείο.

Τα χρόνια πέρασαν και ο κόσμος μας αλλάζει. Οι νέοι, με τους οποίους εργάζομαι, δεν έχουν τα θρησκευτικά και πνευματικά σημεία αναφοράς που διδάχθηκα εγώ. Πολύ συχνά αναρωτιέμαι αν οι προσπάθειές μας οδηγούν κάπου. Και τότε, όταν τα σύννεφα επιχειρούν να ρίξουν τη σκιά τους, έρχεται ένα τηλεφώνημα, μια επίσκεψη, ένα μήνυμα στο κινητό τηλέφωνο από έναν απόφοιτο που με καλεί για ένα συγκεκριμένο πράγμα. Και οι γείτονές μου να μου θυμίζουν: «Γυναίκα ολιγόπιστη, να η αποστολή σου».

Carme Fornells

 

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 Επόμενο > Τέλος >>
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL